15.07.2018
Ώρα πτήσης: 8:20
Θεσσαλονίκη-Βρέμη

Λίγα λεπτά πιο πριν, κάπου ανάμεσα στους διαδρόμους του αεροδρομίου 16 άνθρωποι αντάλλαξαν τα ονόματα τους μαζί με ένα χαμόγελο και ένα μεγάλο ερωτηματικό για τα όσα είχαν να ζήσουν αυτές τις δύο εβδομάδες.
Δεν χρειάστηκε να ειπωθούν πολλά, όποιος έζησε έτσι ξέρει καλά πώς μαθαίνεις κάποιον μέσα σε 15 μέρες όταν ζεις μαζί, έμεινε το γέλιο τους κάθε που σκεφτόταν, εκείνη την πρώτη μέρα. Οι 16 έγιναν 18 και οι 18 έγιναν 23. Κανένας τους δεν μπορούσε να φανταστεί, πως ένα και μόνο ταξίδι με γνώμονα μονάχα του κοινό τους όνειρο για το θέατρο, θα μπορούσε να τους αλλάξει ως δια μαγείας όλη τους τη ζωή.

Ήταν οι μέρες που περνούσαν… κάπως σαν να μην το καταλάβαιναν. Ήταν όσα μάθαιναν κάθε μέρα που δεν ήταν ποτέ αρκετά. Ήταν αυτή η μαγεία που μπορούσαν να δουν ο ένας στα μάτια του άλλου κάθε που μιλούσαν για αυτό που αγαπούν. Ήταν αυτό που δεν θα άλλαζαν ποτέ και με κανένα άλλο ταξίδι. Αν τους έψαχνες όλες εκείνες τις μέρες, θα τους έβρισκες σε μία αίθουσα ή κάτω από τη σκιά των δέντρων στον κήπομέσα έναν κύκλο τον λεγόμενο “perfect circle” όπως τον ονόμασαν μέσα στον οποίο κατάφερναν, να γίνονται ένα και να χαρίζουν τα συναισθήματά τους σε όσους βρισκόταν σε αυτόν. Θα τους έβρισκες, πίσω από τις μάσκες τους, κολλημένους ο ένας πάνω στον άλλον, να χορεύουν μυσταγωγικά, να μουρμουρίζουν τραγουδιστά, να προσπαθούν να μεταδώσουν όλα όσα νιώθουν μονάχα με το σώμα και την ψυχή τους. Θα τους έβρισκες σε κάθε σημείο του σπιτιού, να συζητούν για τη ζωή και τα όνειρά τους, να τραγουδούν δυνατά, να κλαίνε από χαρά γιατί καμιά φορά τα δάκρυα, μας αδειάζουν και εκείνοι έπρεπε να φτιάξουν χώρο μέσα τους για όσα είχαν να πάρουν. Θα τους έβρισκες κάπου, στους δρόμους της πόλης να προσπαθούν να δείξουν στον κόσμο πως το θέατρο ενώνει τους ανθρώπους. Να προσπαθούν να δείξουν πως μπορεί κανείς, μέσα από αυτό να δημιουργηθεί ξανά, και να δημιουργήσει νέους κόσμους. Μαζί τους, 4 άνθρωποι, τους μάθαιναν, όχι απλά πράγματα, ίσως τα πιο δύσκολα να μάθεις, αλλά με τρόπο απλό, ουσιαστικό. Τους μάθαιναν τι υπάρχει στο περιθώριο και πώς να το αγγίζουν, πως να πέφτουν και να σηκώνονται, πως να γεμίζουν την ψυχή τους με καθετί όμορφο.

Τώρα πια, θα τους βρεις σε διαφορετικά δωμάτια, χωρίς να μοιράζονται μπάνιο και τραπεζαρία, διαδρόμους και σεσουάρ, μα πάντα θα θυμούνται πως σ’ εκείνη την αίθουσα, σ’ εκείνο τον κήπο, σ’ εκείνη την πόλη, έχουν αφήσει κάτι δικό τους! Ένα μεγάλο χαμόγελο! Και είναι το χαμόγελο πιο λαμπερό γιατί δε βγαίνει από ένα στόμα, αλλά από 23.. Και ήταν τιμή μου να είμαι ένα από αυτά.

29.07.2018
Ώρα πτήσης: 10:35
Bρέμη-Θεσσαλονίκη

Το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από το Ειδικό Πρόγραμμα Ανταλλαγών Νέων μεταξύ Ελλάδας -Γερμανίας