Τι οδήγησε τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και την Κρήτη μια μέρα του Μαΐου στη Ρουμανία; Η απάντηση είναι η εξής: Το “Youth exchange on disabilities” στο Cristuru Secuiesc της Τρανσυλβανίας. Πώς επικοινωνούν, άραγε, άτομα που δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα; Επικοινωνούν πάντοτε τα άτομα που μιλάνε την ίδια γλώσσα; Και πώς επικοινωνούν άτομα που «δε μιλάνε» καθόλου;
Για 10 μέρες δόθηκε η ευκαιρία σε 7 νέους και νέες από την Ελλάδα και περίπου 20 ακόμη άτομα από την Ιταλία, την Τουρκία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και την Ουγγαρία να έρθουμε σε επαφή με την έννοια της αναπηρίας με διάφορες δραστηριότητες και εργαστήρια, και όχι μέσα από μια απλή θεωρητική προσέγγιση. Πολλές συζητήσεις, αρκετές ερωτήσεις στην ομάδα ελεύθερα και χωρίς φόβο, σκέψεις άλλοτε πιο προσωπικές άλλοτε με κοινωνική απεύθυνση, σεβασμός και περιέργεια για τη διαφορετική κουλτούρα, αφύπνιση για τη μοναδικότητα/διαφορετικότητα του άλλου, πολλά γέλια και συγκίνηση ήταν στοιχεία που συνέθεσαν το κλίμα της ομάδας μας. Η γνωριμία μας με έναν Κωφό Ρουμάνο καλλιτέχνη και με την CODA διερμηνέα του μας εισήγαγε στην κουλτούρα των Κωφών, στη ρουμανική και διεθνή νοηματική γλώσσα και μέσω της έκφρασής μας με κάθε δυνατό τρόπο είδαμε τα «εμπόδια» ως ευκαιρίες για εναλλακτικές διόδους ουσιαστικής επικοινωνίας. Εσύ έχεις παίξει ποτέ ποδόσφαιρο φορώντας πλαστικά ποτηράκια σαν γυαλιά; Ανάμεσα στις δραστηριότητες του προγράμματος ξεχώρισε αυτή η προσομοίωση της οπτικής αναπηρίας, καθώς νιώσαμε στην πράξη και ως ένα βαθμό το πώς συμμετέχουν τα άτομα με μειωμένη όραση σε αντίστοιχες αθλητικές δραστηριότητες. Η επίσκεψη μας στον οργανισμό που απασχολούνται δημιουργικά τα άτομα με αναπηρία της περιοχής σηματοδοτούσε το τέλος του προγράμματος και την προσπάθεια για έμπρακτη εφαρμογή όσων συζητήθηκαν τις προηγούμενες μέρες. Για κάποιους ήταν η πρώτη επαφή με άτομα με αναπηρία, για άλλους όχι. Ήταν μια μέρα χαράς και ανθρωπιάς, γεμάτη τραγούδια στον κύκλο με κιθάρα και γιουκαλίλι, χορό, χειροτεχνίες, κηπουρική, μαγειρική και μαγικά ζογκλερικά από έναν συμμετέχοντα του οργανισμού. Ήταν, αναμφισβήτητα, ένα γεμάτο 10ήμερο που μας έδωσε τροφή για σκέψη και έναυσμα για δράση στην καθημερινότητά μας. Ευχόμαστε τα άτομα που διαβάζουν την ιστορία μας να μη χάσουν ευκαιρία και να δηλώσουν συμμετοχή σε κάποιο πρόγραμμα ανταλλαγής νέων, για να βιώσουν μια «μοναδική εμπειρία ζωής», όπως λέμε και μεις αυτό που ζήσαμε!
***
What led Thessaloniki, Athens and Crete one day of May in Romania? The answer is; «Youth exchange on disabilities» in Cristuru Secuiesc, Transylvania. How do people who do not speak the same language communicate? Do people who speak the same language always communicate? And how do people who «do not speak» communicate at all? For 10 days 7 young men and women from Greece and about 20 people from Italy, Turkey, Romania, Poland and Hungary were given the opportunity to get in touch with the concept of disability through various activities and workshops, and not through a simple theoretical approach. Many conversations, several questions in the group freely and without fear, thoughts sometimes more personal sometimes with social address, respect and curiosity for different cultures, awakening to the uniqueness/diversity of the other, laughing and emotions were what composed the atmosphere of the group. Our acquaintance with a Deaf Romanian artist and the CODA interpreter introduced us to the culture of the Deaf, to the Romanian and international sign language and through our expression in every possible way we saw the «obstacles» as alternative channels of effective communication. Have you ever played football wearing plastic cups like glasses? Among the activities of the program, this simulation of visual disability stood out, as we felt in practice and to a certain extent how people with reduced vision participate in corresponding sports activities. Our visit to the organization that entertains creatively people with disabilities in the area marked the end of the program and the effort for practical implementation of what was discussed in the previous days. For some people of the group, it was the first contact with people with disabilities, for others not. It was a day of joy, full of songs in the circle with guitar and ukulele, dances, crafts, gardening, cooking and magic juggling by a participant of the organization. It was, without a doubt, 10 full days that gave us food for thought and a trigger for action in our daily lives. We wish the people who read our story to take the opportunity and to participate in a youth change program, to experience a «unique life experience», as we say with what we lived!
Αθανασία, Ευαγγελία, Οδυσσέας, Σωτήρης, Στεφανι, Φροσω, Χριστιαννα