Τα λόγια ήταν περιττά στην Velence της Ουγγαρίας ! Μετά από 2 σχεδόν χρόνια πανδημίας στα σπίτια μας, ξεκινήσαμε ένα όμορφο ταξίδι για την Velence της Ουγγαρίας, εκεί που αναζωπυρώθηκε ξανά η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς διακρίσεις και ταμπέλες. Σεπτέμβρης του 2021 παραδόξως δεν είμασταν σε καραντίνα, Έλληνες, Ούγγροι και Πολωνοί, κωφοί και ακούοντες ανταμωθήκαμε στην όμορφη Velence της Ουγγαρίας γεμάτη πράσινο κοντά σε μια λίμνη. Εκεί μείναμε για 6 μέρες σε ένα camp μέσα στην φύση όπως αυτά που μέναμε στις παιδικές ανέμελες κατασκηνώσεις! Το πρόγραμμα έφερε τον τίτλο «Sign language play ground” και ήταν αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος μολονότι κανείς μας δεν φανταζόταν εξ αρχης τι μπορεί να συμβεί. Περάσαμε 6 μέρες γεμάτες ευφάνταστα παιχνίδια. Κυριολεκτικά παίζαμε όλη μέρα…,τι καλύτερο; Από 15 έως 45 ετών γίναμε μια ομάδα ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, ακοής. Κυριολεκτικά μείναμε άφωνοι καθώς τα λόγια ήταν περιττά για κωφούς και ακουοντες. Τα παιχνίδια ήταν σχεδιασμένα έτσι ώστε να μην μένει κανείς εκτός, προωθώντας την δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, την ανάπτυξη της οικειότητας ακόμα και μεταξυ ατόμων που δεν μιλούσαν κανένας είδος κοινή γλώσσα, ούτε προφορική ούτε νοηματική. Ομολογουμένως αυτό και μόνο έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Η ανάγκη για επικοινωνία και η θέληση για γνωριμία μας οδήγησε στο να χρησιμοποιούμε κάθε είδους μέσο για να επικοινωνήσουμε, όπως για παράδειγμα νοήματα που σκεφτόμασταν απ το μυαλό μας, εκφράσεις, google translate. Ταυτοχρόνως κωφοί και ακουοντες έκαναν τους διερμηνείς ο ένας στον άλλον,γεγονός που μας βοήθησε να δεθούμε ακόμη πιο πολύ καθώς ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Παντού υπήρχαν χέρια που νοήματιζαν, γέλια φωνές και χαρούμενα πρόσωπα. Κανένα αγχος, καμία πανδημία, κανένα πρόβλημα, μόνο παιχνίδι και χορός. Είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε παιχνίδια που σίγουρα θα παίξουμε με την παρέα μας στο σπίτι μας, να μάθουμε σχετικά με την κουλτούρα των κωφών, καθώς και να μοιραστούμε στοιχεία του πολιτισμού μας. Ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος σίγουρα αλλά κάπου εκει συνειδητοποιήσαμε ότι το πρόγραμμα πέτυχε τον σκοπό του καθώς πέρα απ τις όμορφες αναμνήσεις που αφήναμε πίσω μας, αφήσαμε ανθρώπους με του οποίους μολονότι δεν είχαμε ανταλλάξει ποτέ ούτε κουβέντα, ούτε νόημα νιώθαμε την ανάγκη να αγκαλιαστούμε λες και γνωριζόμαστε χρόνια. Εκεί έγκειται η μαγεία του παιχνιδιού… Together we sign better 🤟

***

No words needed in Velence, Hungary After 2 years of pandemic stuck in our houses, we started a beautiful trip to Velence in Hungary, a place where our hopes for a better world without discriminations, we’re rekindled again . It was September 2021 and actually we weren’t in quarantine. People from Greece, Hungary, Poland, deaf and hearing met in beautiful Velence near to a lake full of trees and nature. We stayed there for 6 days to a camp like these camps that we used to join as kids spending carefree days. The programme called “sign language playground” was exactly what the title says, even though no one knew what was about to come. We spended 6 days full of blue-sky games. We were literally playing games all day. Is it something better? People from 15 to 45 years old independent of the age, the colour, the gender, the hearing became team. We were literally speechless because no words needed. The games were planned for everyone to be included, aimed at bridge-building, getting close to each other, despite not speaking or signing the same language. Apparently this is very interesting. The need of communication and the desire of meeting each other helped us use our minds to think about ways of communication For example create new signs, use face expressions or even google translate. Also deaf and hearing people were interpreters all the time. There were hands everywhere that signing, laughs and happy faces. No worries, pandemics, or problems, just games and dance. We also had the change to learn things about deaf’s culture and share informations about our civilisations. It was hard to say goodbye and it was also a moment that we realised that the program had succeed because except from the beautiful moments that we left behind, we also left people that even if we never talked or signed each other, we felt that we wanted to give a hug like we knew each other for ages. And that’s the magic of games. Together we sign better 🤟