Το πρόγραμμα εθελοντισμού μου, έλαβε χώρα σε μια μικρή πόλη στο νότο, στην Καλαβρία, που ονομάζεται Αμαντέα. Η πόλη είναι αρκετά μικρή, ειδικά σε σύγκριση με την Αθήνα όπου και μεγάλωσα. Στην αρχή η αλήθεια είναι πως ανησύχησα μιας και που δεν έβλεπα ούτε κόσμο της ηλικίας μου, ούτε μέρη για να βγω το βράδυ. Και το χειρότερο, δεν μιλούσε κανείς αγγλικά, ούτε εγώ ιταλικά. Όλα είναι θέμα χρόνου εν τέλει. Και διάθεσης! Ξεκινώντας τις δραστηριότητες και αρχίζοντας να κυκλοφορώ στην πόλη λίγο παραπάνω, άρχισα να γνωρίζω κόσμο καλύτερα και να μαθαίνω τη γλώσσα. Σιγά σιγά έκανα παρέες, γυρίσαμε και μια ταινία, ήρθε και το καρναβάλι.. και πάνω που όλα είχαν αρχίσει να μπαίνουν σε τάξη, έπεσε lockdown. Γιατί μεσολαβούσε και ένας covid στο μεταξύ διάστημα, που όσο πήγαινε χειροτέρευε. Κλειστήκαμε λοιπόν στο σπίτι, χωρίς ημερομηνία λήξης. Εκεί μπερδευτήκαμε λίγο γιατί έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να συνεχιστούν οι δραστηριότητες χωρίς να ερχόμαστε σε φυσική επαφή με κανέναν. Είπαμε πως θα τα μεταφέρουμε όλα online, μιας και που δεν θέλαμε να διακόψουμε το πρόγραμμα. Εκεί ξεκίνησαν μαθήματα γαλλικών, αγγλικών, ελληνικών, βίντεο, cine forum, quarantena poetando… πολλά πράγματα, όμορφα και impegnative.  Η συγκατοίκηση ομολογουμένως δεν πήγαινε πολύ καλά δεδομένου ότι ήμασταν δύο άτομα εντελώς διαφορετικά, με διαφορετική αντίληψη προς τα πράγματα, και προς τη ζωή ολόκληρη  χαχα. Έτσι υπήρξαν και μέρες άσχημες, που οι τοίχοι κάπως στένευαν και ο αέρας ήταν περιορισμένος. Αλλά πέρασαν κι αυτές. Και τελείωσε και το lockdown. Σιγά σιγά και με επιφυλακτικότητα ξαναβγήκαμε έξω, άρχισαν οι συναντήσεις με τους φίλους, άρχισαν να ξανακυλούν κανονικά οι δραστηριότητες, γενικώς υπήρχε κινητικότητα. Πολύ όμορφες μέρες. Με τον συγκάτοικό μου μπορεί εν τέλει να μη δούλεψε και στο τέλος να σκοτωθήκαμε, αλλά κάθε στιγμή στην Amantea ήταν μια στιγμή που δεν θα ακύρωνα. Μπορεί να περάσαμε από lockdown, covid, σοβαρές δοκιμασίες υπομονής, αλλά θα ξαναέκανα το ίδιο project  από την αρχή. Χωρίς το συγκάτοικο που είχα βέβαια χαχα. Από ραδιοφωνικές εκπομπές, σε σκαψίματα και καλλιέργειες στη γη με τους πρόσφυγες, από εκδρομές στα βουνά σε γυρίσματα ταινίας και από το καρναβάλι της πρώτης εβδομάδας μέχρι την παρουσίαση του πρότζεκτ την τελευταία μέρα. Ήταν μια εμπειρία ανεπανάληπτη η οποία, όσο κυνικό κι αν ακούγεται, άλλαξε τη ζωή μου και πάντοτε με θετικό πρόσημο. Μακάρι να μπορούσαν να έχουν όλοι τέτοιες εμπειρίες και να αλλάζουν οι ζωές τους έτσι ξαφνικά και όμορφα!